HEPİMİZ BORÇLUYUZ!-ÖZGÜN ÖZKAN
HEPİMİZ BORÇLUYUZ!
 
Gece sessizdir. 
Uçsuz bucaksızdır.
Oralarda gece karanlık değil, 
Çaresiz bir yalnızlıktır. 
 
Dağın başında yaşanır oralarda, kayanın arkasında.
Soğuktur.
Sakin durmaz o soğuk, sarar seni, 
Tenini acıtır.
Çünkü yağmurla ıslanıp, ruhuna karışır. 
 
 
Oralarda yemekler farklıdır 
Konservedir belki, belki somun ekmek.
Bazen de kuru bir soğan.
Kardan erittiğindir içtiğin.
Lokanta gibi değildir.
Toprak sofra olmuştur sana. 
Sevdiğinin gözleri de yoktur karşında,
Dikkatin,
Uzaktaki sırtlarda, sırtlanlarda.
 
Uzundur bekleyişler o dağda.
Vatan, bayrak, millet içindir.
Tedirgindir.
Çünkü düşmanın kahpedir,
Şerefsizdir.
 
Ufukta bir ışık görünür.
Anlıktır.
Hemen söner sonra.
Bir gürültü yarar karanlığı.
Tiz bir ıslık sesi yaklaşır.
Vücuduna bir şey saplanır.
Garip bir sızı kaplar seni.
Islak bir ağrıdır bu.
Anlamazsın.
Yolun sonudur beklediğin.
Boşluğa dalar bakışların.
Son gördüğün şey oluk oluk akan kandır.
Bedenini kontrol edemezsin
Düşersin.
 
Panikle koşuşan insanlar vardır etrafında.
Bir helikopter alır belki seni.
Doktorlar…
Olmaz, yapamazlar, kurtaramazlar.
 
Bayrağa sararlar tabutunu.
Hüzünlü gözler vardır çevrede.
Islak, kızgın ve çaresiz.
Kalabalık bir yalnızlıktır bu.
Ama sadece o anlıktır.
Sonra?
Hayat devam eder.
Sadece dört kişi.
Eşin, çocuğun, annen ve baban.
Ateş orada.
Sönmez, sönemez.
Yavrun oradadır, hemen yanında, 
Koklayarak öptüğün. Geleceğin.
Şaşkındır, ürkektir, zavallıdır.
Tabutuna sarılmıştır son defa.
İki damla gözyaşı düşer bayrağa.
Çok şey anlatır.
 
Genç bir kadın, 
Sevgilin, canın, hayatın, arkadaşın…
O da sarılır tabuta.
Kızar sana…
“Neden?” diye. 
Gözleri dalar küçük yavruya, düşünür…
“Şimdi ne olacak?” 
Yalnızlığa mahkûm kalmıştır.
 
Annen,
Biçare, eksik.
Kokuna doyamamış.
Gözleri kör olmuş ağlamaktan. 
Sesi kısılmış hıçkırmaktan.
Konuşamaz, haykıramaz,
Sadece bakar çevreye,
Nefretle.
 
Yaşlı bir adam, baban.
Çınarın…
Şaşırmış, kızmış, 
Susmuş.
Köşede öylece kalakalmış.
 
 
Bana borçlusunuz.
Unutmayın beni,
Vatanı, bayrağı, tüm değerleri.
 
 
Bizler böyleyiz, böyle yaşıyoruz. 
Özgür nefes aldığımız için onlara borçluyuz biliyoruz.
ATATÜRK’e,
Yüzbinlerce şehide, 
Gazilere.
Litrelerce akan kana, 
Kollara, bacaklara, 
Görmeyen gözlere, 
Donan bedenlere, 
Yetimlere, eşlere,
Analara, babalara.
Hepsine borçluyuz.
Bu borcu ödemek istiyoruz.
Çünkü sizler geleceğimizsiniz.
Sizlere güveniyoruz.
Bizler unutmuyoruz, 
Unutmayacağınızı biliyoruz.
 
595 kez okundu
16.10.2018

Yorumlar